Rozdział 16

Rano wszyscy biorący udział w pracach ogródkowych obudzili się z bólem pleców. Wstawali zmęczeni, ziewając i wlekli się do kuchni na śniadanie. Zaraz po nim w planach było wyjście na wyprawę na ogródki działkowe. Szacowali, że zajmie to cały dzień, więc szykowali na drogę suchy prowiant. Półtorej godziny później Rambo, Bryza, Speedy i Napalm byli gotowi do wymarszu.

    Śnieżka pomachała im jeszcze z dachu, po czym powoli oddalili się od Novum.

    - Właściwie powinniśmy jeszcze zajść do jakiegoś sklepu po doniczki - zauważyła Bryza. - Saperki mamy, więc te sadzonki wykopiemy, ale gorzej z przeniesieniem…

    - A… Czyli nie wystarczy worek? - zapytał Rambo. Myślał, że jak wykopią jakieś cebulki i inne rzeczy, to po prostu wrzucą je do wora.

    Bryza zerknęła pytająco na Speedy, która miała przynajmniej jakikolwiek kontakt z uprawą roślin. Dziewczyna zastanowiła się, bezmyślnie bujając kałachem trzymanym za pasek.

    - Nie wiem… Jakieś bulwy to można wsadzić do worka, ale jakby było już coś bardziej wyrośniętego, coś z liśćmi, to właściwie doniczka byłaby lepsza.

    W takim wypadku poszli najpierw do sklepu ogrodniczego, który Bryza już wcześniej znalazła i wynieśli z niego tyle doniczek, żeby starczyło do wsadzenia do nich odpowiedniej ilości roślin. Czyli dużo. Na wszelki wypadek. Powkładali je jedna w druga i schowali do plecaków, a następnie ruszyli na Złotą Karczmę. Bez środka transportu była to ciężka wyprawa.

    Dla odmiany prowadziła Speedy z pomocą Napalma. Oboje znali mniej więcej trasę z Wrzeszcza do Złotej Karczmy - już właściwie zamiastowej dzielnicy, gdzie rozrosły się kiedyś ogródki działkowe. Droga biegła głównie pod górę, z rzadka w dół, by zaraz znów piąć się wzwyż. Mijali opustoszałe, zniszczone blokowiska, aż zagłębili się w las. Bryza i Napalm nie zetknęli się dotąd ze zmutowanymi zwierzętami, ale Speedy z Rambo zrobili się jakby ciut bardziej nerwowi.

    Na razie jednak wokół panowała cisza… Nie licząc skrzypiącego, bukowego lasu. Większość tych ogromnych drzew utrzymała się w pionie, lecz duża ich część była martwa. Powyginane konary wiszące nad ścieżką niczym baldachim, ocieniały i tak już mroczną drogę. Nie wyglądało to zbyt przyjemnie.

    Gdy już zmęczeni dowlekli się na kolejne wzgórze, dobiegł ich ledwie słyszalny chrobot na jednym z drzew. Rozejrzeli się niespokojnie. Po chwili ich wzrok padł na wiewiórkę. Była trochę przyduża, a mimo odległości jakichś dziesięciu metrów, widzieli wyraźniej jej błyszczące oczka. Połyskiwały zielenią. W tym momencie wyskoczyła w powietrze, rozkładając łapki na boki, tworząc w ten sposób spadochron z fałd skóry. Zanim ktokolwiek wyszedł z szoku, wylądowała na piersiach Bryzy i wlazła jej za nieznacznie rozpięty kołnierz bluzy.

    Dziewczyna pisnęła przerażona, próbując ją wyciągnąć. Jak na złość, wiewiórka wyślizgiwała się z każdego chwytu. Jej drobne pazurki przebijały top i lekko kaleczyły skórę.

    - Weźcie to cholerstwo! - krzyknęła histerycznie, dalej próbując pozbyć się paskudztwa spod bluzy.

    Rambo nie za bardzo wiedział, co robić. Głupia sytuacja… Jakoś nie chciał grzebać Bryzie pod ubraniem, ale ta wiewiórka równie dobrze mogła być zzombiaczona… Jeżeli zacznie ją gryźć, będzie źle. Wypowiedział jednak pierwszą sensowną myśl, jaka mu przyszła do głowy:

    - Zdejmuj bluzę, będzie nam prościej zabrać zwierzaka!

Do Bryzy to nie dotarło, bo wciąż panicznie usiłowała wytrząsnąć wiewiórkę. Rozbawiona całym zajściem Speedy doskoczyła do przyjaciółki i po chwili szarpania zdołała rozpiąć zamek błyskawiczny. Bryza ściągnęła bluzę, jednak wiewióra z zadowoleniem czepiła się jej topu - coraz bardziej podziurawionego. Kobieta trzepnęła ją pięścią, aż wreszcie zwierzak spadł na ziemię. Rambo chwycił szybko ogłuszoną wiewiórkę i przyjrzał się jej. Wyglądała normalnie… Nie licząc tego, że była przyduża, nieco wyliniała oraz zdecydowanie wygłodniała. Musiało paść jej na mózg z głodu, skoro nie została zzombiaczona. Dowódca parsknął śmiechem.

- Chcesz zwierzątko domowe? Jak je nakarmisz, zapewne wyłączy opcję gryzienia - Szczerząc zęby, podetknął rudzielca Bryzie pod nos.

Kobieta odsunęła się jednak gwałtownie, nieco panicznie.

- Weź tego potwora ode mnie! - syknęła, ubierając bluzę. Top miał mnóstwo dziur, więc mógł się nadać już tylko na szmaty.

Napalm, który wcześniej z braku lepszych pomysłów jedynie przyglądał się zajściu, podszedł teraz do Rambo.

- Czad! Już teraz jest niezły, a jak go jeszcze wytrenuję… - rozważył, przyglądając się zwierzakowi uważnie z niepokojącym uśmiechem.

Rambo ze śmiechem wcisnął mu wiewiórkę w ręce.

- To masz i pilnuj, jest twoja. W razie czego zjemy ją w drodze powrotnej, jak ci się znudzi.

Speedy skrzyżowała ręce na piersi, spoglądając groźnie na przyjaciela.

- Masz ją trenować, by NIE wchodziła dziewczynom za bluzki, jasne? Jak coś takiego się stanie, z miejsca będziesz winny i… i… pożałujesz - ostrzegła, nie mogąc na razie wymyślić dostatecznie dobrej kary.

- I nie będziesz znał dnia ani godziny, kiedy się zemścimy - dodała Bryza, mrużąc oczy.

Napalm zrobił niewinną minę, po czym wcisnął wiewiórkę do bocznej kieszeni wielkiego plecaka. Zostawił tylko drobny otwór, by mogła oddychać. Już moment później rozległo się tarcie pazurków w walce o wolność, ale plecak został wykonany z mocnego materiału.

Wciąż z roześmianą twarzą, Rambo na koniec puścił oko do Napalma, tak żeby dziewczyny nie widziały, a następnie odwrócił się w kierunku dalszej wędrówki.

- Dobra, koniec przerwy. Tyle odpoczynku jeszcze nam zaszkodzi - stwierdził i ruszył pod górę.

Godzinę później w końcu udało im się dotrzeć do zardzewiałej, powalonej na ziemię bramy, która niegdyś broniła wstępu osobom postronnym na tereny ogródków działkowych. Większość tych małych skrawków terenów była zapuszczona. Ba! Istna dżungla! Niewielkie domki działkowców albo się rozsypały, albo same zarosły zielskiem. Część obrośnięta była bluszczem, część winoroślą, część czymś całkowicie niezidentyfikowanym. Po apokalipsie dużo roślin zmutowało. Na zimę zmarzły, by potem znowu się odrodzić, choć w trochę bardziej skomplikowanej formie. Na niektórych krzakach już pojawiały się owoce przypominające nieco winogrona - jeszcze zielone, ale wyglądały trochę inaczej. Większe, wydawały się na oko stwardniałe. Poza tym w ziemi, w grządkach dojrzeli małe krzaczki, w większości o ciemnozielonych listkach oraz łodyżkach. Jedna z działek wyglądała na mniej zapuszczoną. Spostrzegli też pnące się wokół niesamowite formacje roślinne, lecz nie było ich wiele. Niestety ogrodzenie wciąż stało, na dodatek siatkę oplatał krzak róży. Kwitła, z tymże kolor płatków miała bardziej krwisty, a kolce przerażały samym wyglądem.

- Tam może być coś ciekawego - orzekła Speey z miną znawczyni.

Bryza uniosła brew.

- Bo…?

- Bo to ogród złej czarownicy, więc musi być tam coś cennego - odrzekła dziewczyna śmiertelnie poważnie, a Napalm parsknął śmiechem.

Bryza z Rambo spojrzeli na siebie z głupimi minami, po czym także się uśmiechnęli. Speedy przestała się wydurniać i spojrzała na mężczyzn.

- Podsadźcie mnie. Zajrzę, czy warto się tam przeciskać.

Jako że była niska oraz chuda, nie stanowiło to większego problemu. Zajrzała ponad różane ogrodzenie.

- No, jest naprawdę nieźle. Mówiłam, że to zaczarowany ogród - zaśmiała się. - Widzę, że pomidory rosną, to znaczy… tak sądzę, że z tego pojawią się pomidory, bo na razie ich samych nie ma. Można by tu przyjść jeszcze kiedyś, jak urosną… Chyba. O, w ziemi też coś tam rośnie. Nie wiem, co to, raczej jadalne. No dobra, możecie mnie postawić. Tylko POSTAWIĆ, nie puścić.

Rzeczywiście, postawili ją bezpiecznie na ziemi i teraz wszyscy razem stali jak te kołki i przypatrywali się ogrodzeniu.

- No… To ma ktoś pomysł jak tam wleźć? - zapytał Rambo. - Bo ja nie mam zamiaru pchać się w te kolce. Może przerzucimy Speedy na drugą stronę, ona zbierze, co potrzeba, a potem... A potem to już nie wiem.

- Speedy, nie widziałaś tam czegoś, co byś mogła sobie potem podsunąć pod ogrodzenie, by nad nim przeskoczyć?

- No, jest tam jakaś zniszczona altana. Pewnie coś znajdę. - Wzruszyła ramionami. - Spoko, poradzę sobie - oznajmiła radośnie. - Przerzucajcie mnie. W najgorszym razie czarownica zamknie mnie w wieży i będę miała dłuuuugie włosy.

- Najpierw musiałabyś je zapuścić - mruknął Rambo, podsadzając ją wraz z Napalmem. Napięli mięśnie i wyrzucili ją przez płot, na teren ogródka.

Speedy spadła na ziemię, ocierając sobie kolana.

- Żyję! - zawołała, by jej przyjaciele się nie martwili.

Rozejrzała się dokładniej. W resztkach szklarni rosły chyba pomidory, które już wcześniej widziała. Łodygi wydawały się trochę za grube i za długie, lecz w sumie nieszczególnie się na tym znała. Podeszła do częściowo zarośniętych grządek.

- No dobra, rzućcie doniczki.

Po chwili niedaleko niej wylądował zestaw brązowych, plastikowych donic.

- Saperka by się jeszcze przydała!

Łopatka wbiła się w ziemię tuż koło jej nogi.

- Ej, nie we mnie! - krzyknęła urażona.

Zabrała się za przesadzanie do doniczek czegoś, co uznała za sałatę. Czy tam kapustę, jeden czort. Potem podobny los podzieliły ziemniaki, przynajmniej na oko wyglądały jak ziemniaki, oraz buraki. Do większej donicy wsadziła również jeden z mniejszych krzaków pomidorów. Nie wiedziała, czy faktycznie im to wyrośnie, ale może się uda. Znalazła również coś dyniopodobnego.

- Dobra, dajcie jeszcze wory!

Kiedy obok niej zleciał worki, wpakowała tam wszystkie cebulki i bulwy, jakie jej wpadły w ręce. Gdy uznała, że więcej z tej działki nie wyciśnie, stanęła nad naszykowanymi donicami oraz workami.

- Świetnie - mruknęła do siebie. - I jak ja to im teraz przekażę?

Podeszła do nadniszczonej altanki. Kopniakiem zdołała wyważyć chwiejące się drzwi i wkroczyła do środka. Drewno mebli zbutwiało, a do tego w środku cuchnęło. Stół wyglądał na niezbyt mocny, lecz jego wysokość może okazać się wystarczająca. Z trudem wytargała mebel na zewnątrz, a potem pod płot. Weszła na stół ostrożnie. Zaskrzypiał, jednak wytrzymał. Spojrzała z góry na przyjaciół.

- Szykujcie się, zaraz polecą tobołki - ostrzegła wesoło.

Po kolei targała zapełnione donice, by następnie rzucać je na drugą stronę płotu. Szybko się zasapała, lecz pracowała dalej. Mięśnie odzywały się, oburzone już drugim wielkim wysiłkiem w ciągu dwóch dni. Wreszcie pozbyła się także worków. Tymczasem Bryza, Napalm i Rambo pakowali wszystko, co im rzucała, do plecaków.

Speedy westchnęła zmęczona.

- Ok, ludzie, zaraz skaczę.

Bryza odsunęła się zapobiegawczo, podczas gdy mężczyźni ustawili się, by móc złapać koleżankę. Speedy policzyła w myślach do trzech, po czym… stół się pod nią załamał. Krzyknęła, odruchowo chwytając się ogrodzenia. Moment później leżała już na resztkach stołu z guzem na głowie oraz zakrwawioną dłonią. Łapanie się kolców to nie był najlepszy pomysł.

- Hej, mała! - zawołał Rambo, próbując jakoś zajrzeć przez płot na teren działki. - Wszystko w porządku? Dasz radę spróbować jeszcze raz? - dopytywał się, widząc, że dziewczyna żyje.

- Aua… - jęknęła, podnosząc się. - Żyję… Tak sądzę… Czekajcie, muszę się ogarnąć. Ze stołu nici… Macie może apteczkę? - zapytała jeszcze. - Pokłułam się tą głupią różą…

- Jasne, że mamy. Jeżeli szybko przeleziesz na drugą stronę, to cię opatrzę… Chyba że koniecznie chcesz teraz. Aż tak źle? - dopytywał się dalej.

Speedy przyjrzała się dłoni. Krew nie ciekła już szczególnie, ale w rankach mogły zostać kolce. Lepiej, by Rambo się tym zajął. No, tylko trzeba przeleźć na drugą stronę.

- Dobra, czekajcie. Idę poszukać czegoś innego - poinformowała.

Wróciła do altanki, jednak w środku znalazła jeszcze tylko dwa krzesła - zbyt niskie, by jej pomogły. Mimo to wyniosła je na zewnątrz. Obeszła budyneczek, a z tyłu odkryła schowek. Oparte o ścianę stały różne deski, niektóre nawet bardzo szerokie. Ostrożnie, zdrową ręką przeciągnęła jedną z nich pod ogrodzenie. Przysunęła bliżej krzesła, a następnie niezdarnie, bo uważając na ranną dłoń, dopiero za trzecim razem zdołała położyć dechę na krzesła. Przyjrzała się swojemu dziełu. Jak to się uda, to będzie cud.

- Ok, idę! - krzyknęła. - To znaczy… lecę!

Uznała, że szybkość może się tu okazać zbawienna. Używając mocy dla zminimalizowania opierania się o deskę, weszła na zaimprowizowaną podpórkę, odbiła się i skoczyła ponad ogrodzeniem wprost na Napalma. Szczęśliwie zdołał ją złapać, choć upadli razem na ziemię, a mężczyzna oberwał przy tym ramieniem w nos.

Rambo roześmiał się głośno.

- Naucz się łapać kobiety, chłopie, wokół same księżniczki z bajek, przyda ci się.

Pomógł wstać Speedy, zaczynając od razu oglądać jej rękę. Napalm tymczasem sam sobie poradził. Rozcierał sobie nos, jednocześnie prostując się z bolesną miną. Na plecach nosił swój miecz, więc w czasie upadku pochwa wbiła mu się w kręgosłup.

- Ta, tylko w bajkach jakoś zawsze to prościej wygląda - mruknął pod nosem.

Speedy za to wyglądała na zachwyconą przyrównaniem do księżniczki.

- Bo w bajkach spadają z góry. Nie poruszają się po osi iksowej. Tutaj Speedy mniej leciała po osi igrekowej, a bardziej po iksowej. Rozumiesz, pęd, te rzeczy - odparł Rambo, po czym zajął się Speedy. - Ciemno trochę… Wyjdźmy najpierw na otwartą przestrzeń, tutaj za duży busz - stwierdził Rambo, chwytając swój plecak.

Razem opuścili teren ogródków. Dopiero wtedy mężczyzna zabrał się za opatrywanie rany. Jakimś cudem swoimi dużymi łapami wyłuskał drzazgę, która została dziewczynie w ręku, a następnie wyjął wodę i przemył jej rękę.

- Dobra, chyba wystarczy. Więcej kolców nie widzę, jak coś potem zobaczysz, to sama będziesz sobie musiała wyjąć… To tylko róża, więc nie powinno być problemów. - Na koniec obłożył jeszcze dziewczynie krwawiące rany gazą i przykleił ją do ręki plastrem. - Lecimy, drużyno. Pół dnia już minęło, a nie ma co czekać do nocy.

Poprawili sobie ciężkie plecaki, a Napalm jeszcze sprawdził, czy jego wiewióra wciąż żyje i siedzi w kieszeni. Bez większego entuzjazmu ruszyli w drogę powrotną. Początkowo szło się całkiem nieźle, bo z górki. Potem czekało ich ponowne podejście. Nagle Rambo, Napalm i Bryza idący nieco z przodu usłyszeli łoskot za sobą. Speedy leżała kilkanaście metrów niżej częściowo przygwożdżona swoim plecakiem. Gramoliła się teraz spod niego. Bryza pierwsza zrzuciła swój bagaż i podbiegła do przyjaciółki. Pomogła jej się podnieść.

- Co się stało?

Speedy otarła pokrytą potem twarz. Wyglądała na zmęczoną.

- Ja… Nie wiem… Poślizgnęłam się i… sturlałam.

Rambo i Napalm także podeszli. Dowódca przyklęknął obok.

- To nie wiesz czy wiesz? W ogóle dobrze się czujesz? - zapytał, widząc, że oczy ma trochę rozbiegane.

- Tak - odparła natychmiast, po czym zmieniła zdanie. - Albo nie bardzo… Nie wiem, trochę kręci mi się w głowie. To pewnie nic takiego. Zaraz mi przejdzie.

- Pewnie się przemęczyłaś - stwierdził Rambo. - Zdejmij plecak i odpocznij chwilę. Jak już będzie ci lepiej, to ruszymy dalej. - Po tym zwrócił się do Bryzy oraz Napalma. - No to przymusowa przerwa. Chwilę posiedzimy i ruszamy dalej.

Sam pierwszy zdjął swój plecak i usiadł na ścieżce. Napalm poszedł za jego przykładem, a Bryza przytargała swój bagaż, który zostawiła trochę dalej, gdy podbiegała do Speedy, po czym usiadła koło niej.

- Musiałaś nam przerzucać te wszystkie rośliny - przypomniała. - To na pewno było ciężkie. Niedobrze, że padło na ciebie. Masz, zjedz coś, napij się.

Podała jej zabraną kanapkę z podpłomyka oraz butelkę z wodą. Speedy niemrawo zjadła posiłek, po czym położyła się na ziemi. Pozostali obserwowali ją z niepokojem.

Jakby tego było mało, usłyszeli jakiś dziwny odgłos. Jakby coś do nich podchodziło.

- O, dzik - zdziwił się Rambo.

- Chrum, chruuuum - zdziwił się dzik. Stał przez chwilę, nie poruszając się. Za nim widzieli kilka warchlaków… Czyli maciora. Zaczęła drobić racicami w ziemi.

Rambo chwycił strzelbę i wycelował w zwierzę.

- Będziemy mięli siłę na przytachanie do Novum dzika?

Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, zjawiła się kolejna maciora z młodymi. W tym momencie ta pierwsza zaczęła szarżować na Rambo, który szybko nacisnął spust. Echo strzału rozbrzmiało w całym lesie, ptaki podniosły się do lotu, a warchlaki z drugim dzikiem uciekły. A ich kolacja leżała teraz na ziemi bez życia.

- Hmmm, Napalm… Dałbyś radę ponieść dziczyznę do domu? W ogóle obawiam się, że w takim tempie nie dotrzemy do Novum przed zmrokiem - wyraził swoje wątpliwości Rambo, nabijając broń i na powrót spoglądając na Speedy. - Lepiej ci?

Troje jego towarzyszy patrzyło się na niego z otwartymi ustami. Nie, żeby przed chwilą mieli bliskie spotkanie z dzikami. Nie, żeby jeden dzik próbował ich zabić. Napalm pierwszy otrzeźwiał i podszedł do trupa, rozglądając się niepewnie, czy aby tamte zwierzęta nie wrócą. Przyjrzał mu się.

- Powinno dać radę - ocenił, po czym uśmiechnął się szeroko. - Będzie pieczeń z dzika!

- Ta, będzie, jak ją przytargasz - zgasiła go Bryza patrząca z niepokojem na Speedy.

Dziewczyna była blada, a do tego wyglądało na to, że coraz słabiej kontaktuje. Bryza potrząsnęła nią.

- Speedy! Obudź się!

Zawołana, zamrugała i spojrzała odrobinę przytomniej.

- Tak? Musimy iść, prawda? - wymamrotała.

Bryza utkwiła spanikowany wzrok w Rambo, szukając u niego pomocy. Patrzyli tak na siebie chwilę, po czym Rambo zadecydował.

- Dobra, ja ją spróbuję ponieść, razem z moim plecakiem. Napalm, będziesz musiał targać dzika i swój bagaż, a Bryza musi spróbować przetrwać ze swoim tobołem i tym Speedy. Jeżeli nie dowleczemy się w ten sposób do Wrzeszcza do zmroku, to będziemy musieli zanocować gdzieś po drodze. Co wy na to? - zapytał.

- Wolałbym w domu, ale jak nie będzie wyjścia - westchnął Napalm, już rozważając, jak najlepiej złapać dzika.

Bryza jedynie pokiwała głową. Przy braku sprzeciwów ruszyli znów przed siebie. Znacznie bardziej obciążeni, poruszali się wolniej. Speedy już czasem całkowicie odpływała, a nikt nie wiedział, co jej jest. Była trupioblada, a jej twarz pokrywał pot. Drżała jak w gorączce.

Po przerażająco długim czasie dowlekli się do jakichś oznak dawnej cywilizacji. Zawalony kościół nie mógł się jednak przydać do niczego. Gdy go mijali, po lesie przetoczył się głośny grzmot. Wcześniejszego pioruna nie dostrzegli, lecz właściwie nie mieli na to ochoty. Spadły pierwsze krople deszczu. Niebo przecięła rozgałęziona błyskawica, tym razem doskonale widoczna. Wkrótce po niej rozległ się grzmot.

- Jesteśmy na wzniesieniu. W lesie. W czasie burzy - oznajmiła Bryza pozornie spokojnym tonem.

- Cholera jasna… Gorzej już być nie mogło… A nie, dobra, przepraszam, jeszcze nie napadło nas stado wargów z wiewiórkami poganiaczami i kilkoma zombiakami na dokładkę - prychnął Rambo. - Idziemy na osiedle i do pierwszego lepszego budynku, który jako tako wygląda. Trzeba się ukryć… Może nawet przenocować.

Po tych słowach ruszył drogą w stronę pobliskiego osiedla, obserwując dokładnie okolicę z nadzieją na dostrzeżenie jakiegoś mało zniszczonego budynku. Burza tymczasem rozpętała się na dobre. Zrobiło się tak ciemno, że poszukiwania odpowiedniego lokum z daleka nie miało już sensu, mimo że stosunkowo często niebo rozświetlały błyskawice. Deszcz lał się z nieba strugami, więc po chwili wszyscy byli przemoknięci do suchej nitki. Podbiegli do pierwszego budynku z brzegu, zdyszani, zmęczeni i wpadli na klatkę schodową, gdzie mogli na chwilę odsapnąć.

Rambo położył Speedy pod ścianą, po czym zdjął plecak. Kazał Napalmowi także zostawić toboły i dzika, a następnie ruszyli w poszukiwaniu otwartego pomieszczenia. Właściwie to już to na parterze wyglądało w porządku. W środku znaleźli nawet  łóżka, choć większość przydatnych rzeczy musiała zostać zabrana. Na przykład nie było pościeli, ubrań, szafki świeciły pustkami.

- Dobra, wbijamy tutaj. W szafach i pod łóżkami zombiaków nie ma - powiedział Rambo.

Wrócił do Bryzy pilnującej Speedy na klatce schodowej. Chwycił nieprzytomną dziewczynę w ramiona. Kazał swojej zastępczyni i Napalmowi wziąć plecaki oraz dzika i wnieść do pomieszczenia. Zwierzak został upchnięty do wanny, a Speedy położyło się w sypialni na łóżku.

- Hej, mała, budź się - Rambo starał się jakoś ocucić rudą, jednocześnie potrząsając ją za ramię.

Dziewczyna dopiero po dłuższym czasie uniosła powieki. Patrzyła na Rambo szklistym, nieprzytomnym wzrokiem, jakby nawet go nie rozpoznawała. Trzęsła się, lecz możliwe, że jedynie z zimna.

Bryza stanęła za dowódcą.

- Myślisz, że ona się przemienia? - wyszeptała przerażona. - Że gdzieś się zaraziła?

- Cholera, ale jak? Nic jej teraz nie pogryzło. - Rambo sam nie za bardzo wiedział, co się dzieje. - Może dostała jakiegoś zakażenia, kiedy się skaleczyła tą różą? - Dotknął jej czoła. Wydawało się normalne, ale co on tam wie. To dziewczyny się znały na mierzeniu temperatury rękami. Z drugiej strony dygotała… Więc musiało być jej zimno. Poza tym, była przemoczona. - Napalm. Weź ją wysusz. Potem mnie i Bryzę też. - Wyszczerzył do kolegi zęby. Starał się nie myśleć o tym, że Speedy mogła zostać zzombiaczona, choć pierwsze objawy się zgadzały… Ale jak?

- Sie robi, szefie - Napalm silił się na beztroski ton.

Zbliżył się do Speedy, otaczając swoje dłonie płomieniami. Trzymał je nad dziewczyną, a ogień suszył przemoczone ubranie. Trochę to trwało, szczególnie że jeszcze trzeba było potem przewrócić Speedy na brzuch. Zdawało się, że ciepło naprawdę jej pomaga. Drżała jakby odrobinę mniej.

- Mamy dwa puste worki - poinformowała Bryza, sama trzęsąc się z chłodu. - Moglibyśmy ją przykryć. To niewiele, ale zawsze coś…

Rambo myślał chwilę, po czym przeszedł do innego pokoju. Widział tam wcześniej wersalkę, może w niej została jakaś pościel? W końcu kto by tachał teraz kołdry… Kiedy otworzył ją, uśmiechnął się, widząc kołdrę i dwie poduszki. Wyjął je i zaniósł do pomieszczenia, gdzie leżała Speedy. Napalm akurat skończył suszyć dziewczynę, więc Rambo zarzucił na nią kołdrę i wsunął pod głowę poduszkę.

- Dobra… Zobaczymy co będzie dalej. Mam nadzieję, że ta jej choroba nie posunie się dalej… Cokolwiek to jest. Tymczasem, Napalm, wysusz nas, bo rozbijemy sobie zęby, szczękając tak z zimna.

- Gdyby było drewno, można by ognisko rozpalić. - Wzrok Napalma powędrował do najbliższej, opustoszałej szafy. - Może…?

- A nie lepiej wykorzystać kominek? - zapytał z ironią Rambo.

- No rzeczywiście - uśmiechnął się, widząc zakamuflowany kominek w rogu pomieszczenia.

Obaj mężczyźni przyszykowali stos drewna złożony z połamanych mebli, po czym Napalm rozpalił w palenisku. Biegnące stamtąd ciepło mogło pomóc także Speedy. O okno, o dziwo całe, bębnił deszcz, a co jakiś czas echem niosły się grzmoty, jednak w pomieszczeniu zrobiło się możliwie przyjemne. Napalm osuszył jeszcze siebie oraz Bryzę i Rambo.

Bryza usiadła skulona pod ścianą, wpatrując się w Speedy. Wydawało się, że stan dziewczyny się ustabilizował, co wcale nie znaczyło, że jest dobrze. Czasem otwierała oczy i toczyła rozbieganym wzrokiem po pomieszczeniu. Wciąż się pociła, jednak przynajmniej nie drżała.

Deszcz ciągle lał, choć burza się oddaliła. Teraz tylko od czasu do czasu widzieli rozbłyski na zewnątrz, które jednak niewiele rozjaśniały okolicę. Grzmoty przerodziły się w odległe pomruki. Rambo spojrzał na zegarek na ręku. Była godzina dziewiętnasta. Westchnął i wstał, chcąc ponowić próbę kontaktu ze Speedy. Usiadł obok niej na łóżku i znowu potrząsnął lekko jej ramieniem.

- Speedy… Obudź się… No co z tobą? - westchnął. Obawiał się, że dziewczyna rzeczywiście niedługo zzielenieje, lecz nie chciał tego wypowiadać na głos, jakby to mogło urzeczywistnić tę myśl. Ponownie potrząsnął jej ramieniem, jednak bez większych nadziei.

Rozdział 15

Bez wstępów, miłej lektury ;)

Pod wieczór Rambo postanowił zorganizować wieczór filmowy, by rozluźnić atmosferę po dzisiejszej awanturze. Zebrali się więc w sypialni - obecnie ich największym pomieszczeniu - gdzie poprzynosili krzesła i stół, uprzednio złożywszy śpiwory pod ścianami.

Na dworze zmierzchało, więc pozapalali parę świeczek. Wreszcie odpalili laptopa i jak zwykle rozpoczęła się kłótnia o film. Tym razem wygrał „Matrix”. Kiedy wszyscy już się rozsiadali, Rambo spojrzał na Napalma.

- Twoje warta się zaczyna - przypomniał pozornie łagodnym głosem.

- Ale… teraz? - jęknął. - Oglądamy film!

- No taka była umowa… A wolisz wychodzić w środku? - zapytał.

- Ale… - Napalm westchnął ciężko z miną pełną bólu. - I wszystko za to, że jej nie powstrzymałem? - Zerknął Bryzę.

Bryza, która do tej pory cicho siedziała na nieco oddalonym krześle, podniosła wzrok.

- O co chodzi? - zapytała zdziwiona.

- O to, że muszę przez ciebie sterczeć na warcie przez pół nocy - wytknął jej zirytowany.

- Serio? - Kobieta pytająco spojrzała na Rambo.

- Ta. Uznałem, że Napalm zrobił najgorzej, puszczając cię samą. Tobie już nie wciskałem, bo trochę się wybroniłaś tymi nasionami - wytłumaczył.

- Ale to nie jego wina! - zaznaczyła szybko. - Próbował mnie powstrzymywać, naprawdę. Ja wezmę tę wartę, tylko ja zawiniłam.

- Trochę za szybko zmieniasz zdanie - burknął. - Może po prostu się umówcie razem, kto ile wartuje, będziecie mieli sprawiedliwie według siebie.

- Ok, mogę wziąć nawet całą noc, przeżyję, ale nie chcę, by Napalm przeze mnie cierpiał.

Sam zainteresowany w tym momencie poczuł już się głupio. Zmierzwił sobie włosy, spoglądając niepewnie na Bryzę.

- Nie, no dobra, trochę mi się należy… - przyznał z wahaniem. - Mogłem faktycznie cię związać czy coś… Postoję pół nocy. Serio - dodał, gdy Bryza już otwierała usta.

- Zgoda - rzekła po chwili - ale ja pójdę teraz, bo ty wolałbyś oglądać film - postanowiła. - Na razie.

Tym razem nie zapomniała ciepłej kurtki i poszła na dach zmienić Speedy. Gdy została sama, znowu pomyślała o przyszłości w tym zniszczonym świecie. Liczyła sobie dopiero dwadzieścia dwa lata, więc właściwie miała jeszcze czas, by założyć rodzinę i w ogóle… Ale jak tu znaleźć ukochanego? Jak urodzić dziecko? Jak je wychować w nieustannym strachu o przetrwanie? Faceci pewnie nie zrozumieją tego wszystkiego. Oni mają okazję do wykazania się oraz powalczenia, więc jest super. A dziewczyny…? One prawdopodobnie nawet sobie jeszcze nie uświadomiły prawdy, a Bryza nie zamierzała zmieniać tego stanu. Rambo miał trochę racji… Trzeba po prostu żyć dalej… Niczego nie da się zmienić. Powinna zapomnieć o sprawie, skoro i tak nie da rady nic z nią zrobić.

*

Gdy rano Rambo wstał, ujrzał, że Speedy i Bryza musiały przesunąć swoje śpiwory bliżej siebie, a ruda trzymała dłoń przyjaciółki. Zaraz jednak inni również zaczęli się budzić, przy czym zapanował ogólny rozgardiasz. Na razie musiał jednak zignorować dziewczyny, choć i tak Bryza ostatnio nie dawała mu spokoju, także w myślach. Nie miał pojęcia, czemu jest aż tak smutna. Chciałby coś na to poradzić, ale nie wiedział jak.

Widząc, że wszyscy już są na nogach, zamachał rękami, aby zwrócić na siebie uwagę.

- Hej, załogo, plan jest taki: dzisiaj sadzimy nasionka przyniesione przez Bryzę, a jutro, tak wstępnie, idziemy po sadzonki na ogródki działkowe. Drogę będziemy mięli długą, bo trzeba się będzie ruszyć na drugą stronę Gdańska, ale musimy myśleć o przyszłości. Jutro pójdzie cała drużyna uderzeniowa, jak coś. Jakieś pytania, obiekcje?

- Myślałam, że… - odezwała się ledwie słyszalnie Bryza. - Że lepiej, by ktoś dobrze walczący zostawał w bazie na wypadek ataku… Bo… wtedy… wtedy wszyscy byliśmy poza i…

Zamilkła, patrząc gdzieś w bok. Rambo także przez moment w ciszy wbijał wzrok w podłogę.

- No… Prawda. I na wycieczkę potrzebujemy ludzi, i do zostania w bazie. Elektra i Shiny zostają, to jasne… Co najmniej jedna osoba jeszcze by się przydała. - Chwilę obserwował wszystkich, próbując określić, kto bardziej się przyda w plenerze, a kto mniej. - Może Śnieżka zostanie, co? W plenerze niekoniecznie snajper się przyda… Jak myślisz? - Na powrót spojrzał na Bryzę.

Zerknęła na niego krótko.

- Jak uważasz - odparła.

- Pytam się ciebie jako zastępcy - powiedział zirytowany.

- W sumie, to chciałeś zastępcy nie doradcy - stwierdziła spokojnie, podnosząc na niego wzrok. - Ale ok, z nas wszystkich Śnieżka faktycznie powinna sobie najlepiej poradzić z inwazją zombiaków na Novum.

I znowu wszyscy wokół wpatrywali się w tę dwójkę z napięciem. Rambo jednak nie chciał się znowu kłócić, więc tylko zacisnął usta.

- Dobra, Śnieżka zostaje. Ale spokojnie, to dopiero jutro. Teraz sio na śniadanie. Niech następny zmieni Napalma po jedzeniu.

Wszyscy pokiwali głowami i ruszyli na trzecie piętro, do kuchni. Po skończonym posiłku Śnieżka poszła zmienić Napalma po nocnej warcie.

- Możesz już iść jeść. Tylko uważaj, bo sytuacja dalej napięta - odezwała się do niego.

- Oni sobie kiedyś krzywdę zrobią - westchnął z rozbawieniem widocznym nawet na jego zmęczonej twarzy. - Załatwmy im jakiś ring czy coś. Może, jak raz się potłuką, to im przejdzie.

- Coś ty… Bryza od czasu do czasu wygląda, jakby się miała zaraz rozpłakać, a Rambo to już zupełnie sobie z tym nie radzi, więc robi to, co zwykle. I wszystko zapętla się bardziej.

- Ale w pętli for, while czy for-each? - zapytał, a Śnieżka wytrzeszczyła na niego oczy. - Sorry, informatyczny suchar, nie mogłem się powstrzymać. - Ziewnął szeroko. - Co do naszych drogich dowódców, to ja tam już nie mam pomysłów. Byle nie wchodzić pomiędzy nich, bo jakoś nie mam ochoty na kolejną karną wartę.

- Dobra, to zmiataj już do spania, teraz ja będę tu kiblowała.

Przeciągnął się i wyjątkowo przygładził sterczące na wszystkie strony włosy.

- No wiesz, jak chcesz, mogę tu jeszcze z tobą zostać - zaoferował wspaniałomyślnie.

- Nie no… Tak dla odmiany nie chcę cię torturować. Zresztą w razie gdybyś tutaj zasnął, to podejrzewam, że bym cię nie wyniosła do sypialni.

- Ależ ja dla ciebie wszystko, Śnieżynko. - Uśmiechnął się. - Poza tym, nie miałbym nic przeciwko zaśnięciu przy tobie.

- Ta… nie wątpię… - wydukała, patrząc w inną stronę. - Ale raczej cieplej by ci było we własnym śpiworze.

Napalm już otwierał usta, jednak nagle uznał, że może jednak woli nie obrywać z samego rana. Uśmiechnął się więc tylko do własnych myśli.

- To miłego stania - rzekł, odwracając się już w stronę zejścia. Zaraz jednak sobie o czymś przypomniał i zawrócił. - A tak przy okazji, nie uważasz, że byłoby ci do twarzy w sukni Elzy z „Krainy Lodu”?

Śnieżka chwilę na niego patrzyła z otwartymi ustami, jednocześnie przypominając sobie ubiór bohaterki.

- Której…? - zapytała, marszcząc lekko brwi, jednak chyba już wiedziała, którą miał na myśli. Tak w ogóle, co miał na myśli.

- No wiesz, była taka srebrzystobłękitna. Ta sukienka, którą ci Speedy przyniosła też jest ładna, ale się nie umywa. A tak się zgadało, że może konwencik sobie zorganizować, to byś mogła mieć cosplay - zakończył, szczerząc zęby.

- Jesteś stuknięty… Nawet nie wiem, co powiedzieć… Fetyszysta… - mówiła skołowana. Odgarnęła włosy z twarzy. - Konwent, ok, ale LARPy to my w realu mamy… post-apo jedno wielkie… ech… idź już lepiej. – Machnęła na niego ręką, kręcąc głową.

Napalm roześmiał się, nawet nieprzejęty oskarżeniami.

- Dobra, przynajmniej nie powiedziałaś „nie”. To na razie.

Zszedł z dachu, nie dając dziewczynie szansy na komentarz. Złapał po drodze sucharka z kuchni, po czym ruszył do sypialni, gdy reszta wychodziła właśnie przed budynek. Uznał, że poradzą sobie bez niego, a on w tym czasie trochę się prześpi.

Drużyna akurat zbierała się do siania. Przeszli za Novum w stronę dawnego parkingu pod budynkiem Hydro i skręcili w lewo, na mały skwer, gdzie trawie udało się wzbić. Straszyły tam rachityczne, suche, powykręcane drzewa, ale z nimi już nie powinno być kłopotu. Obok stał w ruinie jakiś budynek.

- No… To nasionka - powiedział Rambo, stając na trawniku i patrząc wyczekująco na Bryzę.

Dziewczyna sięgnęła do zabranego plecaka, by wyjąć parę niewielkich opakowań z nasionami. Miała tego jeszcze zapas, jednak na razie nie było co szaleć. Spojrzała na instrukcje z tyłu.

- W sumie… to… większość powinniśmy zasiać wcześniej - wyjaśniła cicho, jakby obawiała się, że to znowu będzie jej wina - ale myślę, że można spróbować też teraz. Bo.. pogoda i tak trochę wariuje… Więc… No… Spróbujmy to zasiać. Trzeba wykopać rowki, a potem pilnować, by ptaki nie zżarły wrzuconych nasion… Chyba.

- Super! Dostaniemy dwa w jednym. Śnieżka siedząca na dachu będzie zestrzeliwała ptaki próbujące się dobrać do naszych nasionek, a my przy okazji zyskamy obiad, dopóki nam coś nie wyrośnie - zapalił się Rambo.

Bryza miała wrażenie, jakby trochę się wysilał na ten wesoły ton. Przynajmniej jej nie objechał. Nie bardzo wiedząc, jak na to zareagować, przyklękła i zabrała się za kopanie rowka saperką.

- Mam nadzieję, że takiej głębokości jest ok - mruknęła niepewnie, gdy wstała, by przyjrzeć się dziełu metrowej długości. - Przydałoby się też podzielić tę ziemię na części, by potem wiedzieć, gdzie co jest.

- Och! Możemy twórczo wykopać te rowki w kształty pierwszych liter danych warzył. Byłoby cudnie - zawołała rozentuzjazmowana Elektra.

- Ja tam w podstawówce robiłem tabliczki z patyczków do lodów. Na nich pisaliśmy nazwy - odezwał się nagle Shiny. Patrzył na to wszystko z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

- Można zrobić tabliczki - przyznała Speedy po krótkim namyśle - ale kształty swoją drogą. Wyobraźcie sobie, jak patrzycie rano przez okno, a tu uśmiechnięta buźka z marchewek. Fajnie, nie?

- Nie no… ważne, aby starczyło miejsca. Ja się na tym nie znam, więc mówcie, gdzie kopać - stwierdził Rambo, ponownie zaskakując resztę. - Poza tym, na razie możemy powtykać w ziemię papierki po nasionach, aby, pamiętać co i jak. Potem się to poprawi.

- Ja kiedyś pomagałam na działce - odezwała się Speedy - i wydaje mi się, że wpierw powinniśmy powyrywać trawę czy co tam rośnie, a zostawić samą ziemię. Potem zrobimy rowki w kształcie emotikonek i będzie czadowo - zakończyła radośnie.

- Wyrywać… ręcznie? - spytała Bryza.

- Tak! Można sobie pomagać saperkami, jak kto potrzebuje.

- A… ok…

Bryza pierwsza zabrała się za pozbywanie nieproszonych roślin, po czym reszta poszła za jej przykładem. Trwało to długo, aż wszystkich rozbolały plecy. Męcząca praca drażniła, a na dodatek zawiewał zimny wiatr. Kiedy w końcu mogli zabrać się za sianie, zaczęli kopać tak, jak im Speedy przykazała. Na pierwszy ogień poszła uśmiechnięta buźka z marchewek. Ledwie zaczęli siać, usłyszeli głos Śnieżki.

- Rambo, Bryza! Jacyś ludzie idą! Ludzie, nie zombiaki - krzyczała, wyraźnie samej nie dowierzając temu, co mówi.

Dowódcy zaprzestali pracy. Rambo otrzepał dłonie i spojrzał na Bryzę.

- Chodź, dowiemy się, czego chcą. A wy bądźcie w pogotowiu - zwrócił się do reszty i ruszył do Novum.

Kobieta pospieszyła za nim, wycierając dłonie w czarne spodnie. Skorzystali z głównego, obecnie jedynego wejścia do Novum. Bryza bez słowa pobiegła po broń. Rambo szybko przemył dłonie, wziął swoją strzelbę i wyszedł przed Novum zaraz za swoją zastępczynią. Dwójka nieznajomych właśnie podchodziła pod budynek.

Z przodu szła pewna siebie kobieta prawie dorównująca Rambo wzrostem. Nosiła rozpiętą, wojskową kurtkę, pod którą widać było czarny top z dekoltem podkreślającym spory biust. Jasne włosy miała obcięte na rekruta. Żadna broń nie rzucała się u niej w oczy, co nie znaczyło, że jej nie ukrywała. Z kolei tuż za nią podążał niepozorny mężczyzna z wiatrówką przewieszoną przez ramię.

- Witam w naszych skromnych progach. - Rambo zrobił krok w ich stronę i uśmiechnął się nieznacznie. - Co was tu sprowadza?

Wydawał się rozluźniony, ale w razie czego był przygotowany do walki. Poza tym, na dachu Novum mieli snajpera. Nic nie powinno pójść źle. Bryza stanęła po jego prawej stronie, odrobinę z tyłu. Obserwowała uważnie obcych, lecz rozmowę wolała pozostawić dowódcy.

Kobieta zatrzymała się kilka kroków przed gospodarzami, a jej towarzysz natychmiast zrobił to samo. Uśmiechnęła się w sposób, w jaki uśmiechają się seksowne kobiety doskonale zdające sobie sprawę ze swoich atutów. Cóż, wyglądała nieźle. Trochę jak Angelina Jolie w „Tomb Raiderze”, tylko że nie miała warkocza.

- Cześć - odezwała się. - Miło ujrzeć ludzi. Długo już tu mieszkacie? Ciekawa miejscówa… A, tak przy okazji, jestem Wiktoria.

Zdecydowanie wyciągnęła dłoń w kierunku Rambo.

- Rambo - przedstawił się pseudonimem, ściskając jej rękę. I tak od ponad roku tylko w ten sposób się do niego odzywano. - W tym rejonie to już od jakiegoś roku.

Ciekawie mierzył wzrokiem kobietę. Nie miał jednak zamiaru dać się wodzić za nos, bo Wiktoria wyglądała, jakby uwodziła mężczyzn mimochodem.

- To jest Marek. - Wskazała na swojego towarzysza, który wyraźnie stał w jej cieniu. Mężczyzna jedynie skinął głową na powitanie, a Wiktoria skierowała wzrok na Bryzę. - A ty…?

- Nazywam się Bryza - odparła kobieta, starając się zachować obojętność, choć pewność siebie Wiktorii działała jej na nerwy.

- Rambo i Bryza - powtórzyła rozbawiona przybyła. - Kto jakie imiona lubi - zaśmiała się. - Jesteście tutaj tylko we dwoje czy większą grupą?

- Wybacz, ale to chyba niezbyt kulturalne, że tutaj przychodzicie, ot tak sobie i nagle wypytujecie o wszystko - odparł Rambo, nie mając zamiaru powiedzieć o swojej grupie nic, jeżeli Wiktoria dalej będzie się tak zachowywała.

- Spokojnie. - Oparła ręce na biodrach. Tak, te też miała wyjątkowo kobiece, a Bryza już czuła, że ją znienawidzi. - Nie mamy złych zamiarów, wręcz przeciwnie. Rozumiem nieufność, ale nie przesadzajmy, wszyscy jesteśmy ludźmi. - Uśmiechnęła się niewinnie. - Jestem zastępcą Lorda – Tutejsi unieśli brwi na to przezwisko - dowódcy naszej grupy. Jak na razie, mieszkamy w śródmieściu i jest nieźle. Szukamy kontaktów z innymi ocalałymi. Jeden z naszych dostrzegł tu niedawno ludzi, więc postanowiliśmy to sprawdzić.

- A tutaj to ja dowodzę. Bryza jest moją zastępczynią. Czemu szukacie innych? - zapytał, mimowolnie prześlizgując wzrokiem po jej biodrach.

- O, ty tu dowodzisz. - Spojrzała na niego wzrokiem pełnym podziwu, uśmiechając się znów kokieteryjnie. Gdy Bryza zerknęła na minę swego dowódcy, stwierdziła, że Wiktoria jest cholernie dobra w tym, co robi. - Znaczy jest was więcej - domyśliła się. - Chcemy połączyć grupy, stworzyć jakąś… wspólnotę. Może z czasem coś odbudować? Razem będziemy bezpieczni i skuteczniejsi.

- W sumie jest to jakiś plan… Powinniśmy odbudować społeczeństwo… Dużo was w grupie? - zapytał, starając się już nigdzie więcej nie przyglądać Wiktorii, tylko patrzył jej w oczy, które zresztą też miała głębokie.

- Teraz będzie chyba z ponad dwadzieścioro - odparła. - Niedawno przyłączyło się do na parę osób z Chełmu. Jeżeli mielibyście ochotę, zapraszamy na zapoznawczą kolację. Chętnie was ugościmy.

Rambo spojrzał na Bryzę, zastanawiając się, czy włączy się do rozmowy. Jednak gdy spostrzegł jej minę, wiedział już, żeby lepiej jej teraz nie prosić o powiedzenie własnego zdania. Nie wyglądała, jakby pałała sympatią do Wiktorii.

- Eee… No dobrze… Myślę, że możemy wpaść - zwrócił się do Wiktorii. - Chcecie, abym się konkretnie zapowiedział na jakiś dzień, czy nie będzie problemu, jeżeli po prostu wpadniemy w ciągu najbliższych kilku dni, tak bez zapowiedzi?

- Jeżeli się zapowiecie, to przygotujemy coś specjalnego. - Kobieta uśmiechnęła się zachęcająco. - Ale przymusu nie ma. Ucieszymy się także z niezapowiedzianej wizyty, póki nie jesteście zieloni. Szukajcie nas w starym ratuszu.

Rambo kiwnął głową i zastanowił się. Nazajutrz mieli wyruszać na ogródki działkowe po sadzonki, więc spotkać się można potem. Nie chciał, aby to było od razu dzień po wyprawie. Potem z kolei pewnie znowu będzie robota. Więc może za cztery dni…? Choć jeżeli się rzeczywiście przyłączą, to sadzenie nie będzie miało sensu.

- No dobra… Będziemy za cztery dni w porze obiadowej - zdecydował w końcu.

Wiktoria rozpromieniła się.

- Świetnie! Lord na pewno także się ucieszy, mogąc was poznać. Jestem pewna, że się wszyscy dogadamy. W końcu zostaliśmy ludźmi, więc powinniśmy trzymać się razem. - Napotkała wzrok Bryzy bez krztyny sympatii, a potem zerknęła niżej na wciąż trochę brudne dłonie dziewczyny. Uniosła brew, a Bryza zarumieniła się lekko. - Cóż, pewnie jesteście zajęci. Wiem, jak jest. - Pokiwała głową ze zrozumieniem. - Także… do zobaczenia za cztery dni.

- Do zobaczenia - odparł Rambo, mierząc na koniec wzrokiem Marka, który jak dotąd nie odezwał się ani słowem.

Stał chwilę, patrząc jak odchodzą. Przez moment nie odrywał spojrzenia od rozkołysanych bioder Wiktorii, ale szybko potrząsnął głową. Wraz z Bryzą wrócili do Novum. Tam czekała na nich cała reszta prócz Śnieżki wciąż sterczącej na warcie. Nawet Napalm się zjawił, choć jeszcze śpiący.

- Za cztery dni idziemy w gościnę do grupy ze śródmieścia - poinformował Rambo. - Chcą, abyśmy się razem sprzymierzyli.

Wszyscy ze zdumieniem i ekscytacją przyjęli tę wiadomość. Zobaczyć wreszcie inną grupę, innych ludzi - to by było coś. Jedynie Bryza skrzyżowała ręce na piersi.

- Nie ufam jej - wypaliła, zanim sobie przypomniała, że miała przy Rambo siedzieć cicho.

- Ta… Zauważyłem - mruknął mężczyzna pod nosem. - Choć trochę masz racji. W każdym razie, rozumiem, o co chodzi. Na szczęście oprócz niej jest w tamtej drużynie trochę więcej osób. Pozostaje jednak kwestia tego, kto idzie. Albo wszyscy, albo jak zwykle kilka osób zostaje na warcie.

- Wszyscy? - powtórzyła Bryza podirytowana spotkaniem z Wiktorią. - Zostawić Novum puste? I pakować się całą grupą w łapy tamtych? Tak, to przynajmniej ktoś mógłby odbić lub pomścić resztę…

- Nie no, nie zakładaj, że wszystko, co się rusza, chce nas zarżnąć. - Rambo wywrócił oczami. - Poza tym, im więcej osób, tym chyba lepiej… Tak uważam. Bo podejrzewam, że każdy chciałby się przejść.

Patrząc na resztę drużyny, nie dało się tego ukryć. Każdy chciałby zobaczyć, jak żyje inna grupa i poznać nowych ludzi. Na razie pozostali nie zabierali głosu, jedynie słuchając słów dowódców, przy czym niektórzy jakby obawiali się, czy nie wybuchnie nowa awantura. Dyskusja przebiegała jednak nad wyraz spokojnie.

- Chyba masz rację - przyznała Bryza. - Większa delegacja może też podziałać na naszą korzyść, wydamy się silniejsi. Na szczęście nie powiedziałeś tej laluni - Napalm podniósł głowę - ilu nas jest.

- Jakoś tak za bardzo na to naciskała.

Naprawdę była to przełomowa chwila. Rambo i Bryza się ze sobą zgadzali. Nie kłócili, nie wytykali błędów, ale zgadzali.

- Dobra, chodźmy dokończyć pracę w ogródku. - Dowódca westchnął. - Zaraz z Bryzą do was dołączymy, tylko odłożymy broń.

Członkowie drużyny wysypali się ponownie do ich „ogródka” z nadzieją, że gdy tylko przyjdą dowódcy, będą mogli dokładniej wypytać ich o przybyszy.